Petros A. M. Gelepithis

FIREWORKS

Curved lines of bright colourful light
Short, playful sounds
Repeated again and again in different space regions
Remote and close.
Sound and light in regal presence awaking faraway memories and distant desires,
    of her.
He wished they were together
  Sharing the everchanging configurations of slender colours
   The mini novas there and there and there
   The little vanishing comets.
   To the left now, little, bright-white, wiggling stars- flashing momentarily
   with joy.
And the moon, half way to its human perceived fullness,
  Moving inexorably,
  Oblivious to small human events,
  Aloof and alluring simultaneously.
Fireworks: shooting stars made by humans.
  Enjoyed by children of all age.
And they by the bay window watching
  Absorbed by the spectacle, immersed in their love-
  matched bodies and souls in a complex
      dwarfing Roden's kiss.

PANTOUM^*

What We *want* from Our Life!
In our inner-mosts we must carefully look for.
The Ocean of our imagination
Along with the silvery truths and the coruscant emotions in a real world to
   transform.

In our inner-mosts we must carefully look for.
How shall we the contraries bring together?
Along with the silvery truths and the coruscant emotions in a real world to
   transform
Bridging the yesterday with the tomorrow.

How shall we the contraries bring together?
Sun’s Earth will continue long to rotate and go around, linked to Milky Way’s
   inexorable dance in the Cosmos
Bridging the yesterday with the tomorrow.
What Gaia species will born, disappear, and keep travelling?

Sun’s Earth will continue long to rotate and go around, linked to Milky Way’s
   inexorable dance in the Cosmos
How long Antigone will survive the dance? How long the worldly righteous will?
   And, whose Antigone? Sophocles’s or Euripide’s?
What Gaia species will born, disappear, and keep travelling?
The Simple? The Intelligent? The Homo next? The Ocean future?

How long Antigone will survive the dance? How long the worldly righteous will?
   And, whose Antigone? Sophocles’s or Euripide’s?
The hybrid person; the inseparable ought/is.
The Simple? The Intelligent? The Homo next? The Ocean future?
The one with the revolutionary and soothing substance of Eros and Wisdom; the
   involving Liberators.

The hybrid person; the inseparable ought/is
the conquest of happiness will realise through
the one with the revolutionary and soothing substance of Eros and Wisdom; the
   involving Liberators.
What We *want* from Our Life!

* Pantum is an eastern form of poetry in which the first line of the first verse should be the final line of the final verse, the 2nd and 3rd lines of the first verse should become lines 1st and 4th of the second verse, similarly for 2-3, 3-4, … verses.

A SMOKING ADVERT

Two opposing pages of a magazine, any magazine.
The eyes are cought immediately,
  by the huge picture of a barren, ugly, place,
  and the big *red* letters running
  two thirds accross the double page.
They target the instinct,
  every animal's instinct;
    for survival.
They target the fear;
  every animal's fear;
  for the possible, grave dangers
    of the unknown and inhospitable.
And subsequently making you want
  the company of ... ;
  the company of anything really;
  even that of a smoke!
    Which damages one's health,
    and that of those close by.
The barren, the ugly, and the profit; getting the latter by selling the former.

L' AIMANT AIMANT

Tu est l'aimant aimant;
   l'aimant aimant qui aimante mon esprit.
   mon esprit qui eprit de
           tes yeux,
           ta voix,
           … .

ΕΥ-ΑΙΣΘΗΣΙΑ

Την τρυφερή σου την καρδιά
που είδε κι' έπαθε πολλά
πως να την πλησιάσω;

Μέσα στην μέρα της γιορτής, πως νά 'ζησες αλήθεια;

Τηλέφωνα
χρόνια πολλά,
ευχές,
και παραμύθια.

Το πρόσωπο σου γελαστό,
μοίραζε γύρω ευχαριστώ.
Μα της καρδιάς τα μύχια,
ήταν θλιμμένα κι' έρημα,
έβλεπαν την συνήθεια.

ΕΡΩΤΕΥΣΟΥ, ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΕΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ

Ανοίγοντας τα φτερά
   ατενίζεις το άγνωστο με έλπιδα.
Η καρδιά της Ανοιξης
   κάνει το ίδιο.
Όντας ερωτευμένος
   τείνεις να καταλάβεις το Σύμπαν.

Εποικοινώντας αναπλάθεις το είναι σου:
 Οι οικογενειακές σου αρχές·
 Οι συμβάσεις της κοινωνίας που βρέθηκες·
 Οι πολιτισμικές σου καταβολές·
 Οι γονιδιακοί σου περιορισμοί·
   Προσεγγίζουν τα ελάχιστα δυνατά τους όρια,
    μεταλάσσονται,
       γκρεμίζονται, ή
         ισχυροποιούνται.

Που θες να φθάσεις;
        Στο ωραίο;
        Στη γνώση;
        Στο άπειρο;
Ερωτεύσου, αμοιβαία εάν μπορείς, κι᾽ αν η τύχη σε ευνοήσει.

ΠΑΝΤΟΥΜ¹

Τι θέλουμε από την ζωή μας;
Τα μύχια μας μέσα πρέπει προσεκτικά να ψάξουμε.
Τον ωκεανό της φαντασίας μας
Με την αλήθεια και το σπινθηροβόλο συν-αίσθημα σε κόσμο πραγματικό να
   μετατρέψουμε.

Τα μύχια μας μέσα πρέπει προσεκτικά να ψάξουμε.
Πως τις αντιπαλότητες θα συμφιλιώσουμε;
Με την αλήθεια και το σπινθηροβόλο συν-αίσθημα σε κόσμο πραγματικό να
   μετατρέψουμε.
Γεφυρώνοντας το χθες με το αύριο.

Πως τις αντιπαλότητες θα συμφιλιώσουμε;
Ο πλανήτης Γη θα συνεχίσει να κινείται, περιστρεφόμενος και περιφερόμενος, στην
   τροχιά του Γαλαξία,
Γεφυρώνοντας το χθες με το αύριο.
Ποιός ή τι θα δεί τον Νέο Κόσμο;

Ο πλανήτης Γη θα συνεχίσει να κινείται, περιστρεφόμενος και περιφερόμενος, στην
   τροχιά του Γαλαξία.
Η Αντιγόνη θα επιβιώσει της κίνησης;
Ποιός ή τι θα δεί τον Νέο Κόσμο;
Ο δυνατός; Ο νοήμων; Ο Θέος; Το Γκόλεμ του ανθρώπου; Οι ηθικοί που
   επιβίωσαν;

Η Αντιγόνη θα επιβιώσει της κίνησης;
Οταν ο φόβος νικηθεί από το καλοδεχούμενο άγνωστο.
Ο δυνατός; Ο νοήμων; Ο Θέος; Το Γκόλεμ του ανθρώπου; Οι ηθικοί που
   επιβίωσαν;
Αυτός που κατέχει τη διαχρονική αρματωσιά του Ερωτα, της Γνώσης, και της
   Πράξης.

Οταν ο φόβος νικηθεί από το καλοδεχούμενο άγνωστο,
Η κατάκτηση της ευτυχίας θα πραγματώνεται
Αυτός που κατέχει τη διαχρονική αρματωσιά του Ερωτα, της Γνώσης, και της
   Πράξης.
Τι θέλουμε από τη ζωή μας;

¹ Παντούμ. Γιαπωνέζικη μορφή ποίησης. Ο πρώτος και ο τελευταίος στίχος πρέπει να είναι ίδιοι. Επίσης, ο δεύτερος και τέταρτος στίχος μίας στροφής πρέπει να είναι ίδιοι με τον πρώτο και τρίτο της επομένης.

ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΚΛΑΙΩ;

          Κοίτα λίγο έξω.
Ο ήλιος έχει ανατείλει,
 πριν από λίγο,
και οι σκιές είναι ακόμα μακριές και λιγνάτες.

Ακόμα και οι χοντροί,
 οι χοντρές,
  και τα χοντρά πράγματα
        ρίχνουν μια χαριτωμένη σκιά.

Είναι ο τρόπος της Φύσης να δείξει ότι
       κάθε μέρα είναι μία καινούργια αρχή.

  Πήρε να ψηλώνει.
       Το φως να σκληραίνει.
Πλησιάζει η ώρα μιάς άλλης αλήθειας, απογυμνωμένης από φτιασίδια.

ΛΕΦΚΕΣ

Ασύμμετρα πέτρινα πολύγωνα,
Θαλασσί του νερού
Πινελιές από πράσινα χρώματα:
   Ανοικτό, ανοικτότερο, ανοικτότατο.
      Βαθύ πράσινο.
        Σκούρο-πράσινο,
Λίγο γκρί σαν από βράχους,
Λίγο γκρί σαν από ιδέες που αντιστέκονται.

Μπροστά σου κατεβαίνει τρέχοντας η κοιλάδα προς τη θάλασσα
    Στο σκούρο μπλέ της.
Και πέρα,
    Λίγο μακρύτερα, το μώβ των βουνών του άλλου νησιού.
Απλώνεις το χέρι σου,
        και το φτάνεις.
Απλώνεις το χέρι σου και
          απορροφάσαι στη Φύση.

ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Παραμονή του Αγίου Σωκράτη
   κατέβηκα στο παζάρι της Αλήθειας.

Είδα τον μικρο-επιστήμονα,
   σοβαρό και περισπούδαστο, μέσα στην κατευθυνόμενη έρευνα του,
   να μοσχοπουλάει τα κατασκευασμένα φύκια του.

Αναγνώρισα τη φωνή του πολιτικάντη,
   να πουλάει Ελπίδα χωρίς αντίκρυσμα,
   στους ανάγκες έχοντας.

Συνάντησα τον Ηγούμενο των Ηθικολόγων,
   Ν’ αραδιάζει στους πάγκους του
        παραδείγματα
   κατάλληλης συμπεριφοράς των άλλων!

Κι έφυγα.

Πέρα μακρυά –στο Μεθαύριο- διέκρινα ν’ αχνοφέγγουν
 οι καρποί του ιδρώτα των Ποιητών:

   Αλήθειες χωρίς μεταξωτές κορδέλλες.

   Οράματα που γίνονταν πράξεις.

   Τις Δεύτερες Ευκαιρίες που μας προσφέρουν οι πίνοντες το Κώνειον.